छन् भानुभक्त कवि ता रसिला कलामा। श्री राम भित्र दिलमा मुखमा गलामा।। रामायणादि कृतिका जगमा उदाए। भाषा र संस्कृति उठाउन सेतु लाए।।१ घाँसी दरिद्र मन ज्योति दियो जगायो। आलस्य अन्ध घटमा सविता उदायो।। जातीय भक्ति रसले रसना रसायो। श्री राम नाम मुखमा सबको बसायो।।२ प्रश्नोत्तरी मनुज हो भज भक्तमाला। हुन् भानुभक्त कविता गुरु पाठशाला।। संस्कार जात छ विभेद अभेद एक। भाषा बन्यो सकलको सहभाव लोक।।३ कैले उदंश उपियाँसित गीत गाए। सोती बज्यै अवगुणी अवगाल लाए।। शिक्षा लिई घर बधूहरुले सिगाँरे। नारी सुशील घरका दुख मुक्त पारे।।४ छन् कान्ति पूर्ण नगरी अलकापुरी यी। नेपाल विश्वभरिमा महिमा भरी यी।। यो देह मोक्ष छ हुने भज राम गीता। आराध्य दुख भवका प्रिय राम सीता।।५ भाषा बन्यो लबज त्यो रससिक्त उक्ति। शास्त्रीय छन्द लय गीत मुखाग्र सूक्ति।। वाणी मिल्यो सृजनको कलिलो बिहानी। साहित्य काव्य रचना शुरु भो कहानी।।६ 'आबाल बृध्द वनिता' लयबध्द भाका। गुन्जे सिलोक घरमा वन भीर पाखा।। भाषा रहेछ भवमा इतिहास लेख्ने। यस् लोकमा मधुर बोल मरेर देख्ने।।७ साहित्य संस्कृति कला नरका चिनारी। सम्बृद्ध सभ्य जनका धनका भकारी।। अध्यात्म ज्ञान उपदेश मिठास ल्याए। हे! रामभक्त कवि जन्मन फेरि आए!।।८